Pokorna

Są tacy ludzie, którym jedynie pokory brakuje. W doskonałości kroczą przez świat, pewni swoich działań. Tak pięknie im wszystko wychodzi i sukcesy rodzą się na potęgę. Umiejętność wszystkiego posiedli i tak ładnie im do twarzy, z tym działaniem. Są tacy ludzie, którzy w oczach innych budzą zachwyt i nie muszą pięknie kłaniać się, nie muszą też prosić o uwagę.

Są tacy ludzie, którzy jednym skinieniem palca nas zachwycą, tylko tej pokory im brakuje.  Biorą co los słusznie daje i sięgają po następne kwiaty, od łaskawego losu.  W podziwie obserwuję, tą ich łatwość w zdobywaniu tej uwagi.

Czasem smutek mnie ogarnia, jak pomyślę o tej sile. Oni mają ją w nadmiarze, mi jej braknie nawet na czas jednej szansy. Wtedy łomot w sercu, a burza w głowie zamykają uchylone drzwi.

I tak sobie myślę czasem, że po brzegi sama jestem wypełniona tą pokorą. W tym zwątpieniu nie zapukam nigdy nigdzie.  Gdy pokora się wylewa i zasłania moje oczy, nie mam siły czasem nawet ich otworzyć.

Continue Reading